Thomas's Huis

Welkom in het Pitoreske Limburg, woonplaats van Thomas (mij),

Op het eerste gezicht oogt het als een heel klein dorpje, maar dit kleine dorpje is stiekem behoorlijk groot (voor een dorpje).

Het gezellige centrum, de leuke kerkdorpjes, de vrolijke mensen en natuurlijk de bourgondische levensstijl die limburgs eigen is.

Het is een dorp waar voor iedereen van alles te doen is en een heerlijke tussenweg tussen Stad en Dorp.

Ik zou zeggen kom het ervaren en voel hoe het is om in een lekker Bourgondisch Dorp te wonen.

Huis in Bloemendaal

Dit is mijn huisje, het ligt in het rustige en stille Bloemendaal in het noorden van het land. Het ligt dicht bij Haarlem en ongeveer anderhalf uur met het openbaar vervoer van de academie in Rotterdam. Het is een heel klein bekakt rijk dorp waar iedereen elkaar kent. Na 8 uur ’s avonds is er niets meer buiten, doodse stilte en niemand op straat.

In het dorp wonen veel rijke oude mensen die eigenlijk alleen maar leven om te zeuren. Ik woon sinds een tijdje door de weeks in Rotterdam en dat is toch wel compleet anders, maar gelukkig in het weekend nog wel terug naar Bloemendaal.

Ommoord ligt in de gemeente Prins Alexander, de grootste gemeente van Rotterdam. Ommoord ligt in het noordoosten en heeft heel veel hoogbouw. daarom heen liggen wat modernere woonwijken, daar woon ik. Ommoord is een rustige maar ook een levendige omgeving, het is omgeven met veel parken, de Rotte en het Bergse bos.

Ik vind heerlijk om er te wonen, je bent zowel met de fiets als de metro snel in de binnenstad en zit je binnen tien minuten bij 1 van de grootste overdekte winkelcentra van Nederland genaamd Alexandrium.

Het enige nadeel is dat door de vele flats en verzorgingscentra er een hoog percentage ouderen en minder goed opgeleidde mensen wonen.

Ommoord

Ik word wakker door de aanhouden stroom druppels uit de lekkage in het plafond wat nog steeds gerepareed moet worden.
Ik pak het laatste restje cornflakes en mix dit met het restje bijna zure melk uit de weer uitgevallen koelkast. Loop snel naar de tramhalte stap over op de metro waar een enge man probeert me te beroven, maar een blik op de stiletto aan mijn broekriem brengt de man op andere gedachten. Snel stap ik over op de bus die met een lekke band en kogelvrijglas mij de laatste paar kilometer onveilig naar de academie brengt.
Ik stap een paar haltes eerder uit om nog even langs de heler om da laatste grammetjes heroïne de verkopen zodat ik voor morgen weer wat inkopen kan doen. Dan baan ik me snel een weg door de onophoudelijke stroom bedelaars en dealers. Stop mijn stiletto weer diep in mijn tas en stap de academie binnen en ben in de ogen van vele Nederlanders weer een ALTO.

Ik word wakker gemaakt door de lakei in mijn ietwat te grote paleis.

Deze geeft mijn zwart fluwelen pantoffels aan, en escorteert mij naar de west vleugel van mijn paleis.
Hier krijg ik mijn kaviaar geserveerd op het vers geïmporteerde franse stokbrood.
Hierna kleed ik mij in mijn gister gekochte en nu al uit de mode zijnde Armani pak, stap in mijn Hummer die ik zelf bestuur want ik ben GEEN kakker.
Als opeens de stem in mijn Hummer zegt dat ik moet keren op een eenrichtingsweg weet ik niet meer wat ik moet en bel ik de ANWB maar. Als ik na een verhitte discussie over de taken van de ANWB weer op de goede weg zit en wil parkeren bij de academie doemt het volgende probleem al weer op; PARKEREN in te kleine parkeervakken, Maar ook dit probleem is zo opgelost even met geld wapperen en de Wijnhaven is in bezit van mijn papa.
Na een enoverende ochtend stap ik de academie binnen en ben ik in de ogen van vele Nederlanders ook een ALTO.

Ik wordt vandaag wakker in Bloemendaal, een klein beetje zon schijnt door het spleetje in mijn gordijnen. Ik pak de afstandbediening die naast mijn bed ligt en met een druk op de knop schuiven de gordijnen opzij, gaan de ramen open, de radio aan en mijn bed een stukje omhoog. Ik kom uit bed en loop mijn balkon op, vervolgens sla ik wat golfballen van mijn balkon en krijg ik een lekker kopje kruidenafslankthee aangereikt. Ik loop weer naar binnen en neem de lift naar de begane grond van mijn mansion, ik doe even een ochtendwandeling door mijn voortuin en blijf even staan om te kijken naar de zee. Op de weg terug naar huis bel ik alvast even de club op om te melden dat ik niet aanwezig kan zijn bij de hockeytraining van die middag, want ik moet vandaag naar school in Rotterdam, best wel eindje weg, maarja dan pak ik toch gewoon de heli(kopter).

Ik wordt vandaag wakker in Limburg , ergens vlak bij Venray, in een halfkapot gescheurd en met bierdoordrenkt groen met rood RobinHood pakje aan,
het was de bedoeling dat ik in Venray te recht zou komen, maar vorige nacht ben ik net wat te lang door gegaan met Carnaval vieren en te veel zuipen, dus ben ik waarschijnlijk op de weg naar huis gestruikeld over een hooibaal en gewoon hier int weiland in slaap gevallen. Ik sta op en verderop zie ik een kruiwagen staan, waarmee ik vervolgens de heuvel af race. Beneden aangekomen loop ik door een klein dorpje, er wordt veel gepraat op straat maar of er ook wat van wordt verstaan!? Ineens valt het stil en kijkt iedereen angstig, er loopt een jongen van een inheems ras voorbij die door iedereen nagekeken wordt totdat ie de hoek om is, ramen en deuren gaan dicht en fietsen gaan op het extra slot. Ik stap snel de huifkar in en tel nog ongeveer 8 uur voor ik in Rotterdam zal zijn op school.

Ik word om half 6 wakker gemaakt door de haan van boer Hans. Ik kom uit mijn berg hooi in de schuur om mijzelf even lekker te wassen aan de rand van de beek. Na anderhalve kilometer onderweg kom ik eindelijk iemand tegen, helaas kan ik hem niet verstaan, aangezien hij in een ander dialect dan mij praat. We lopen samen aan om langs elkaar met zelfgemaakte zeep bij de beek te wassen. Als ik terug ben is het negen uur, nog even snel ontbijten. Ik ga even bij de koeien langs voor een lekker glas verse warme melk, dan even langs de molen voor een sneetje vers brood. Om half tien ben ik terug en spring ik achterop de kar van mijn vader, die mij naar het dichts bijzijnde plaatsje met een weg wilt brengen, drieentwintig kilometer verderop. Als ik geluk heb ben ik om drie op de academie.

Ik schrik wakker door huilend geschreeuw buiten deur van mijn caravan, het blijkt Mohammed van de buren te zijn die zijn geburkade vrouw een corrigerende tik geeft. De sigaarrokende buurvrouw komt bij het ontbijt langs om te genieten van het restant kant en klaarmaaltijd van gister. Om vijf voor half negen komt de lichtelijk gehandicapte moslima schreeuwend langs rennen om in het Arabisch te verkondigen dat er een dienst begint in de Moskee om de hoek. Om kwart voor tien ga ik nog even een kopje koude oploskoffie drinken bij het buurmeisje en haar vader, die tevens haar broer is. Gelukkig heb ik pas om tien uur les, bedenk ik me om kwart over tien. Ik ga maar eens naar de academie.